Bezoek aan de notaris

Door te trouwen of een geregistreerd partnerschap aan te gaan, kies je voor een formele verbintenis. Een aantal zaken worden door die verbintenis automatisch wettelijk geregeld. Dat gebeurt niet als je gaat samenwonen. Je zult dan naar de notaris moeten gaan om het één en ander wettelijk te regelen. Zaken betreffende de woning, de bezittingen, afspraken bij een eventuele beëindiging van de relatie, en alle andere zaken die je formeel geregeld wilt hebben, kun je laten vastleggen in een samenlevingscontract (ook samenlevingsovereenkomst genoemd). Het is overigens niet verplicht om een dergelijke overeenkomst aan te gaan, maar wil je gebruik maken van bepaalde officiële regelingen, dan kan het zijn dat bepaalde instanties een dergelijke overeenkomst als voorwaarde stellen.

Samenwonen en erfrecht
Samenwonenden zijn niet opgenomen als elkaars erfgenamen in het versterferfrecht. Dit betekent dat bij het overlijden van één van de partners de goederen niet automatisch naar de andere partner gaan. Sterker nog, de wettelijke erfgenamen van de overleden partner kunnen aanspraak maken op het deel van de overleden partner. Dat kan het huis zijn en de goederen. Je kunt als samenwonenden daar een stokje voor steken door een testament op te stellen bij de notaris. Ook kun je in een samenlevingscontract de erfrechtelijke positie van de partner regelen.

Verblijvingsbeding
In plaats van een testament kunnen samenwonenden ook kiezen voor een verblijvingsbeding. Dit houdt in dat bij overlijden van één van de partners, de andere partner volledig eigenaar wordt van een gemeenschappelijk goed (huis, auto of andere bezittingen). Ook hier is het weer verstandig om dit notarieel vast te leggen. Een verblijvingsbeding kan ook onderdeel uitmaken van een samenlevingscontract.

Voeg je eigen tip toe »